یکشنبه 16 تیر ماه سال 1387 ساعت 21:21
سلام دوستان
از این به بعد در وبلاگ جدید خواهم نوشت ؛ دلیل تغییر نام و مکان وبلاگم را می توانید در وبلاگ جدیدم بخوانید
منتظر حضور سبزتان هستم
با تشکر ؛
سید محمد مرکبیان
نمی دانم سایه ی او بود
یا او خود یک سایه بود
فرقی نمی کرد !
مهم این بود که او " بود "
کمی پایین تر از خورشید قلبم
روی دیوار کهنه عشقم
لانه کرده بود
افکار سنگین ذهنم
به سختی قلمم ؛
با معجزه ای در مشتم ؛
با هوایی که بازدم نفس های او بود ؛ نفس می کشید
و من خوشحال از این نعمت
کتاب زندگی ام را می نوشتم
کتابی که آرزو دارم به زودی به پایان برسد
قبل از آنکه من به پایان برسم
قبل از بند آمدن باران روحم
و امیدوارم خورشید قلبم
سالها در مدار خویش
دور از هر شب و ساهیی بدرخشد
 |
 |
 |
چهارشنبه 12 تیر ماه سال 1387 ساعت 00:53
نمی دانم سایه ی او بود
یا او خود یک سایه بود
فرقی نمی کرد !
مهم این بود که او " بود "
کمی پایین تر از خورشید قلبم
روی دیوار کهنه عشقم
لانه کرده بود
افکار سنگین ذهنم
به سختی قلمم ؛
با معجزه ای در مشتم ؛
با هوایی که بازدم نفس های او بود ؛ نفس می کشید
و من خوشحال از این نعمت
کتاب زندگی ام را می نوشتم
کتابی که آرزو دارم به زودی به پایان برسد
قبل از آنکه من به پایان برسم
قبل از بند آمدن باران روحم
و امیدوارم خورشید قلبم
سالها در مدار خویش
دور از هر شب و ساهیی بدرخشد
جمعه 7 تیر ماه سال 1387 ساعت 02:33
بالاخره خورشید ما هم غروب خواهد کرد
غروبی به قشنگی گلهای بنفشه ُ
به تلخی رفتن مسافری تازه از قربت رسیده
تا باشد که بازخورشید دلهایمان طلوع کند
کی ؟
کجا ؟
تو بگو این بار به من
تنها تو باید جواب سوالهای بی جواب من را بدهی ..
می خواهم که بدانی
جواب این همه حس های عجیب و قشنگ را
جواب این همه نگاه های خسته و گنگ را
عزیرم
بر آنم که روزی به کمک نیروی ایمانم
خانه ی کوچک دلهایمان را
پر کنم از گل لاهوت
پر از معرفت
پر از ایمان
پر از انسان
و آن روز
ما با دست کودکی در دستمان
غصه های تمام عالم را به دست ابرهای آسمانی بسپاریم
و قصه های کودکیمان را برای کودکانمان تعریف کنیم
به همان زیبایی
و به همان لطافت
نمی دانم من و تو
آدمیم ! یا عاشقیم !
می مانیم یا می رویم
می سازیم یا ویران می کنیم
تنها می دانم که ما
ستاره هایی هستیم
در کهکشانی دور افتاده
در کنار هم
و دوش به دوش هم
به زمین فتنه گر
نگاه می کنیم
تنها نگاه می کنیم
و هیچ نمی گویم
حداقل من سکوت می کنم
تو چی ؟
سکوت می کنی ؟
غروبی به قشنگی گلهای بنفشه ُ
به تلخی رفتن مسافری تازه از قربت رسیده
تا باشد که بازخورشید دلهایمان طلوع کند
کی ؟
کجا ؟
تو بگو این بار به من
تنها تو باید جواب سوالهای بی جواب من را بدهی ..
می خواهم که بدانی
جواب این همه حس های عجیب و قشنگ را
جواب این همه نگاه های خسته و گنگ را
عزیرم
بر آنم که روزی به کمک نیروی ایمانم
خانه ی کوچک دلهایمان را
پر کنم از گل لاهوت
پر از معرفت
پر از ایمان
پر از انسان
و آن روز
ما با دست کودکی در دستمان
غصه های تمام عالم را به دست ابرهای آسمانی بسپاریم
و قصه های کودکیمان را برای کودکانمان تعریف کنیم
به همان زیبایی
و به همان لطافت
نمی دانم من و تو
آدمیم ! یا عاشقیم !
می مانیم یا می رویم
می سازیم یا ویران می کنیم
تنها می دانم که ما
ستاره هایی هستیم
در کهکشانی دور افتاده
در کنار هم
و دوش به دوش هم
به زمین فتنه گر
نگاه می کنیم
تنها نگاه می کنیم
و هیچ نمی گویم
حداقل من سکوت می کنم
تو چی ؟
سکوت می کنی ؟
از کودکی به هنر عشق می ورزیدم ؛ از نقاشی گرفته تا کارگردانی و آهنگ سازی . دوست داشتم بازیگر تأتر یا سینما بشوم که قسمت ام نشد ؛ من عاشق تمام چیزهای خوب دنیا هستم ؛ از پروانه گرفته تا ایمان ؛ از بنفشه گرفته تا انسان ... و من به نوشتن رو آوردم ؛ دستهایم با قلم دوست شدند و قلم سنگ صبور خط خطی های ذهنم شد و بی شک تا همیشه برگهای دفترم را خط خطی خواهم کرد ، به لطف خدا یکی از نوشته هایم در کتاب "برای روزهای مبادا" منتشر شد و این اتفاق روزنه ای شد برای ورود من به دنیای نویسندگی .. و به زودی کتاب خودم به نام "حکایت عشق بی سر انجام یک کلاغ" به چاپ خواهدرسید .
تعداد بازدیدکنندگان : 24737
